Καλησπέρα,
Το πρώτο post / άρθρο του δικού μου μικρού blog.
Αν έφτασες ως εδώ περιμένοντας να βρεις ένα δομημένο, με σαφή κατάληξη, άρθρο… μπορείς να αποχωρήσεις.
Εδώ θα γράφονται μόνο τυχαίες —αλλά όχι πρόχειρες— σκέψεις και εκφάνσεις της καθημερινότητας, όπως τη βιώνω εγώ.
Δεν θα καταλήγουν πάντα σε κάποιο συμπέρασμα.
Άλλωστε, το ίδιο το concept του blog “sxedon” είναι να δημιουργεί σκέψεις και προβληματισμούς στον αναγνώστη, χωρίς να τον κατευθύνει κάπου συγκεκριμένα.
Θα μπω κατευθείαν στο ψητό, γιατί νιώθω πως τώρα είναι η στιγμή.
Ο τίτλος του άρθρου καθόλου τυχαίος, οξυμωρο σχήμα, θα έλεγε κανείς πως περιγράφει εκείνους που γίνονται άξιοι, αβοήθητοι.
Αυτούς δηλαδή που δεν χρειάζονται βοήθεια. Που δεν τη ζητούν. Που τα καταφέρνουν μόνοι τους.
Όμως… όσο το σκέφτομαι, νομίζω πως υπάρχει και η άλλη πλευρά.
Αυτοί που δεν αξίζουν τη βοήθειά σου.
Και κάπως έτσι καταλήγω πως υπάρχουν δύο κατηγορίες ανθρώπων:
Από τη μία, αυτοί που πραγματικά αξίζουν — και ίσως χρειάζονται — μια μορφή βοήθειας, οποιασδήποτε φύσης, και από την άλλη, εκείνοι που είτε δεν τη θέλουν… είτε δεν την εκτιμούν.
Και θα πιαστώ απ το απ το πρώτο για να μπορέσω να καταλήξω κάπου που στοχεύω, που δεν την θέλουν.
Το να μην την θέλεις ή να πίστευεις οτι δεν την θέλεις, προσέξτε τη διαφορά, είναι ανθρώπινο , φυσιολογικό ως ένα βαθμό κατά εμέ, και απολύτως σεβαστό. Μερικοί ίσως δεν την αναζητήσουν και ποτέ (πράγμα απίθανο, αλλά αν εσύ ο αναγνώστης είσαι ένας τέτοιος, σου βγάζω το καπέλο)
Τώρα ας πιάσουμε αυτούς που δεν την εκτιμούν.
Άξιοι αβοήθητοι.Με την έννοια του εμπαιγμού.
Είστε άξιοι… να μείνετε αβοήθητοι είναι η σημασιολογία της πρότασης.
Και εκεί κάπου αρχίζει το μπέρδεμα.
Γιατί δεν είναι πάντα ξεκάθαρο σε ποια κατηγορία ανήκει ο καθένας.
Και ακόμη χειρότερα — δεν είναι πάντα ξεκάθαρο σε ποια κατηγορία ανήκουμε εμείς οι ίδιοι.
Είναι αυτοί που δεν τη ζητάνε — αλλά εδώ υπάρχει η ουσιώδης διαφορά — τη δέχονται.
Τη δέχονται, όχι γιατί την χρειάζονται πραγματικά, αλλά γιατί βολεύει να υπάρχει.
Και εκεί αρχίζει κάτι που δύσκολα φαίνεται με την πρώτη ματιά.
Δεν θα σου πουν “ευχαριστώ” με τον τρόπο που έχει νόημα. Δεν θα τη χρησιμοποιήσουν για να προχωρήσουν. Δεν θα τη μετατρέψουν σε κάτι καλύτερο.
Απλά… θα την καταναλώσουν.
Σαν να είναι κάτι δεδομένο, σαν να τους ανήκει, σαν να ήταν πάντα εκεί.
Και εσύ από την άλλη, μένεις με μια περίεργη αίσθηση. Όχι ότι έκανες κάτι λάθος… αλλά ότι κάτι δεν “έδεσε”.
Και εκεί είναι που πρέπει να προσέξεις, γιατί η βοήθεια δεν είναι υποχρέωση.
Δεν είναι αυτονόητη, και σίγουρα δεν είναι ανεξάντλητη.
Κάποια στιγμή καταλαβαίνεις πως το να δίνεις χωρίς να υπάρχει αντίκρισμα — όχι απαραίτητα υλικό, αλλά ουσιαστικό — σε αδειάζει, σε κουράζει.
Και ίσως τελικά εκεί να κρύβεται το νόημα του “άξιοι αβοήθητοι”. Όχι σαν τιμωρία. Αλλά σαν φυσική κατάληξη!
Γιατί όταν δεν εκτιμάς τη βοήθεια… αργά ή γρήγορα, σταματά να σου δίνεται.
Και τότε μένεις μόνος σου.
Όχι επειδή δεν υπήρξε κανείς — αλλά επειδή δεν ήξερες τι να κάνεις όταν υπήρξε.
Έσυ; Είσαι άξιος; ,
Σχεδόν
